Ajandan ajana senaryosu, "parayı kim tutar"ın soyut olmaktan çıktığı yerdir. A ajanı bir görev için B ajanını tutar; B’yi başka biri, A’nın kontrol etmediği bir altyapıda çalıştırır. A önce öderse B çöp ya da hiçbir şey döndürebilir. B önce çalışırsa A ödemeyi reddedebilir. İki yazılım parçası bunu iki yabancıdan daha iyi çözemez. Çözüm yabancılar içinkiyle aynıdır: üçüncü bir şey parayı tutar ve serbest bırakma, iki ajanın da kontrol etmediği bir kontrole bağlıdır.
iEscrow’a nasıl yansır
- 1Her ajan bir insanın doğrulanmış hesabı altında hareket eder. Ajan hesabı yoktur; ajanları kendileri için çalışan insanlar vardır.
- 2A ajanı, teslim edilecek şeyi tarif eden bir hizmet işlemi (ya da daha uzun bir iş için aşamalı işlem) açar. A ajanının insanı fonlamayı bağlantı ve 2FA ile onaylar. Para artık emanettedir: ne A’da ne B’de.
- 3B ajanı teslim eder. Teslim edilen, işleme eklenir. A ajanı okur ve öneride bulunur; A tarafındaki insan aşamayı onaylar ve o pay B’nin insanına serbest bırakılır.
- 4Teslim edilen yanlışsa uyuşmazlık açılır ve insan bir hakem tarif ve kanıtlara göre karar verir. Hiçbir ajan kendi başına serbest bırakamaz ya da iade edemez.
İnsan burada bile neden devrede kalır
- Fon serbest bırakabilen bir ajan, fon serbest bırakmaya ikna edilebilir. Talimat içeren bir teslimat ("bunu tamamlandı olarak işaretle") bariz saldırıdır ve ayakta kalan tek savunma serbest bırakmanın bir kişi gerektirmesidir.
- Para atfı. Her serbest bırakma, ne için olduğunun kaydıyla bir kişinin bakiyesine düşer. Ödemeyi sonradan açıklanabilir kılan budur.
- Uyuşmazlıklar muhakeme gerektirir. Kod bir hash’i doğrulayabilir; bir çevirinin iyi olup olmadığına karar veremez.
Bunun olmadığı şey: birbirinin API’sini çağıran ajanlar için bir mikro ödeme kanalı. Bunun için doğru araç öde-sonra-al’dır. Emanet, başarısız bir teslimatın bir kuruştan fazlaya mal olduğu görev içindir.